De Furkapas is een bergpas in Zwitserland die de verbinding vormt tussen de kantons Wallis en Uri.
De pashoogte ligt op een hoogte van 2.431 meter. De Furkapas vormt ook een waterscheiding tussen de Middellandse Zee (aan Walliser zijde via de Rhône) en de Noordzee (aan Urner zijde via de Furkareuss die weer uitmondt in de Rijn).
De Furkapas begint in het Oberen Goms in het Wallis. Van Oberwald tot Gletsch lopen de routes van de Furkapas en de Grimselpas gelijk op. In Gletsch buigt de weg naar de Grimselpas in noordelijke richting af naar Meiringen in het kanton Bern. Op 2272 meter hoogte,
iets ten westen van de pashoogte, ligt het Belvédère Hotel. Daar begint een pad naar de Rhônegletsjer, de oorsprong van de Rhône.
Begin 19e eeuw reikte deze gletsjer nog tot aan het dorp Gletsch. Na de pashoogte daalt de weg naar het dal Ursenen in Uri,
met achtereenvolgens de plaatsen Realp, Hospental en Andermatt.
De pasweg is afhankelijk van het weer over het algemeen gesloten in de maanden november tot en met mei. Als de winter vroeg invalt wordt de pasweg sneller gesloten. In de winter kan het verkeer in plaats van de pasweg de autotrein door de Furka-BasisTunnel gebruiken. De Matterhorn-Gotthard-Bahn(MGB) verzorgt regelmatig treinverkeer door de tunnel tussen Oberwald en Realp.
Bron: Wikipedia

De Rhônegletsjer is de oorsprong van de Rhône. De gletsjer ligt circa 5 km van Oberwald, nabij de Grimselpas en de Furkapas. Tot 1984 was de Rhônegletsjer familiebezit; nu behoort hij aan het kanton Wallis. Elk voorjaar opnieuw wordt er in het ijs van de gletsjer een grot uitgegraven, die te bezoeken is. Dit gebeurt door de familie Carlen, waarbij dit al de vierde generatie is die deze taak op zich neemt.
De Rhônegletsjer is ongeveer 10 kilometer lang en 1 kilometer breedt en bedekt ongeveer 17 m2 grond.

Al in 1830 bestond er een natuurlijke grot in de Rhônegletsjer. Later werden door de mensen die de gletsjer als hun eigendom beschouwden een grot in de gletsjer uitgehakt. Dit gebeurt nu al ruim 160 jaar. Sinds 1984 is er een organisatie die de belangen van de privé-personen heeft overgenomen. De natuurlijke grot in de Rhônegletsjer verdween nog voor de eeuwwisseling doordat de gletsjer zich terug trok. Sinds 1894 ongeveer wordt een grot bij het Belvedere met veel moeite uit het ijs gehakt.

De gletsjer werkt en wandelt de hele tijd waardoor de grot elk jaar opnieuw moet worden uitgehakt.
Ter hoogte van de ijsgrot verschuift de gletsjer elk jaar 30 tot 40 meter, dat betekent zo'n 10 cm per dag. In het voorjaar is dan ook de ingang van de grot van het voorgaande jaar niet meer toegankelijk en moet er geheel opnieuw begonnen worden. Ook de gang kan niet hergebruikt worden. Elk jaar, zo half mei, begint een groep van arbeiders met het uithakken van de grot. De pasweg is dan nog voor verkeer afgesloten en de arbeiders verblijven enkele weken in eenzaamheid op de berg en in de gletsjer. Bij begin van de werkzaamheden ligt vaak nog zo'n 10 m sneeuw op de parkeerplaats van het Belvedere.

In het voorjaar is de toevoer van elektriciteit veelal afgesneden door de lawines die in de winter naar beneden zijn gekomen.
Daarom wordt met een eigen noodstroomvoorziening van 35 kW de benodigde energie opgewekt. Na ruim een maand, zo midden juni, wanneer de pasweg na de wintersluiting weer wordt geopend is het werk aan de grot gereed. Een ijstunnel van circa 100 m
en meer dan 2 m hoog en breed, is aangenaam om door te wandelen. Aan het einde van de gang bevindt zich de eigenlijke grot
van 8 bij 5 bij 3 meter.

Om de gang en de grot te maken heeft men veel kennis en ervaring nodig, omdat spelonken en binnendringend water vermeden moeten worden. Ook moet de weg zo aangelegd worden dat hij de hele zomer gebruikt kan worden. Vaak moet eerst een schacht door de sneeuw gemaakt worden om bij het gletsjerijs te kunnen komen. In totaal moet er circa 350.000 kg ijs uitgehakt worden.

Tegen het einde van het seizoen, zo eind oktober, als de pasweg weer wordt gesloten in verband met de nieuwe sneeuwval,
dan heeft de gletsjer zich ruim 20 m richting het dal verschoven. Aan de andere kant is er ook door de zon het nodige ijs gesmolten.
Was de gang door de gletsjer aan het begin van het seizoen circa 100 m lang, aan het einde zijn het er vaak nog maar zo'n 60 tot 80 m, afhankelijk van het weer die zomer.

Door het verplaatsen van de gletsjer moet ook de ingang steeds verplaatst worden.
In warme zomers iedere week en als het minder heet is, elke veertien dagen.
Bron: Wikipedia