Maandag 30 augustus 2010

- Oberstaufen -

Als Bart met Bo de ochtendwandeling doet, loop ik de stal in van de boerderij om verse eieren te halen. De heer Sohler legt iedere ochtend verse eieren op een schaal in de kast in de schuur, net als verse gemolken koeienmelk. Heerlijk is het hier!
Bart verteld als hij weer terug is, dat hij hertjes heeft gezien, die aan de bosrand stonden.

In het appartement staat een bakje met folders van de vele uitstapjes die vanuit hier gemaakt kunnen worden.
Het heeft vannacht ontzettend hard geregend en de weersvoorspellingen voor vandaag zijn ook niet al te best.
Toch ziet het er nog best vriendelijk uit, vanochtend.

We vinden in het bakje een boekje over Oberstaufen in de Allgäu en het lijkt ons wel wat om daar naar toe te gaan.
Er liggen een aantal winkels en bij een weersverslechtering op komst is dit een goed alternatief.
Zo gezegd, zo gedaan. We zitten algauw in de auto en rijden bij Scheidegg de grens met Duitsland over om zo over een gedeelte van de Deutsche Alpenstrasse tot Oberstaufen de auto weer te parkeren op de grote parkeerplaats bij het station.

We betalen de nodige parkeerkosten en wandelen het typisch Zuid-Duitse stadje in.
Veel Trachtenwinkels, muurschilderingen en bloemen.

Oberstaufen ligt in de Duitse deelstaat Beieren en ligt op 800 meter boven de zeespiegel. Het is zowel een zomer- als wintersportplaats.

Er hangen ook een aantal mooie uithangborden aan de winkels.

We slenteren door de winkelstraat en ik loop de mooie kerk in, de Pfarrkirche St.Peter und Paul.

De 65 meter hoge kerktoren is het kenmerk van de stad.

In de kerk zijn veel schilderingen en figuren die grotendeels door Ferdinand Preckle rond 1863 gemaakt zijn. Die avond is er een kerkorgelconcert en op het moment dat ik in de kerk loop, is de organist aan het repeteren. Hij speelt het "Air" van Bach, en de rillingen lopen over mijn rug en ik beken eerlijk dat er ook een traantje in mijn ooghoek hangt. Ik heb het nummer opgezocht op YouTube, klik de link aan en blader dan terug naar mijn site om dan de foto's van de kerk te bekijken. Ik weet zeker dat jullie ook stil zullen worden. YouTube filmpje: Air van Bach

De Staufenmarkt, een gezellig pleintje bij de kerk.

We merken de weersverandering al goed, want heel af en toe vallen er al wat regendruppels omlaag.
Het is ook vrij koud voor de tijd van het jaar, de weersvoorspellers hebben het zelfs over temperaturen die normaal gesproken in november voorkomen….
Boven de 1500 meter is er vannacht ook sneeuw gevallen en aankomende nacht zakt de sneeuwgrens zelfs naar 1100 meter. Wij zitten op bijna 900 meter hoogte, dus als het goed is hoeven we morgenochtend geen sneeuw te ruimen.

We vinden ook mooie etalage's met dirndlkleding.

Een dirndl is op traditionele Beiers/Oostenrijkse klederdracht gebaseerd op een mengeling van klederdracht en dienstbodenkleding uit 1870. Dirndls worden heden ten dage nog veel tijdens het Oktoberfest in München gedragen. In Zuid-Duitsland en Oostenrijk worden de dirndls ook veel gedragen tijdens kerkelijke en andere feesten. In bepaalde regio´s (Salzkammergut) zelfs nog vaker. Opvallend is dat tot de jaren 70 de dirndl steeds minder werd gedragen. De dirndl benadrukt de vrouwelijke vorm door de taille wat in te snoeren en de boezem voller te laten lijken. Indien een dirndl correct gedragen wordt, toont deze de beschikbaarheid van de draagster. Indien zij de sleep aan de rechterkant vastbindt geeft ze hiermee aan dat ze getrouwd, verloofd of op een andere wijze "vergeven" is. Een sleep aan de linkerkant geeft aan dat de draagster beschikbaar is. Indien de sleep aan de voorkant vastgemaakt wordt geeft dit aan dat de dame in kwestie nog maagd is. Een sleep aan de achterkant duidt een weduwe aan. Het woord dirndl is een ander woord in Oostenrijk voor een jonge vrouw. Bron: Wikipedia

Mooie muurschilderingen.

Het is nog vroeg in de middag en we besluiten om door de Allgäu en het Bregenzer Wald naar Bregenz te rijden en
hier de middag verder door te brengen, mits het weer uiteraard goed blijft.

Via een mooie weg komen we uit in de stad, waar het vrij druk is. De borden geven gelukkig aan dat er in de verschillende parkeergarages nog voldoende plaatsen zijn.
We willen parkeren in de parkeergarage “Am Hafen” en rijden de inrit in en trekken een kaartje uit de automaat.
De weg loopt achter de slagboom omlaag en als we naar beneden rijden en de hoge muur met rode balk voor ons zien,
valt ons beiden in, dat het dakkoffer nog op het dak van de auto ligt. We hebben bij het naar binnen rijden niets gemerkt,
en proberen de hoogte in te schatten. We durven het niet aan om door te rijden en er zit dus niets anders op dan het
dakkoffer van de auto af te halen. Terwijl Bart het koffer losschroeft hou ik het verkeer bij de ingang tegen, omdat de auto's niet naar beneden kunnen rijden. We tillen het dakkoffer er zo snel mogelijk af en leggen het boven bij de ingang neer.
Bart wil namelijk weer naar buiten rijden om dan buiten het dakkoffer weer terug te plaatsen en terug naar Eichenberg te gaan.

Maar dan….Waar is het parkeerkaartje? Bart heeft het aan mij gegeven, maar op de plaats waar ik normaal de parkeerkaartjes opberg kan ik geen kaartje vinden. We zoeken alles af, iedere jaszak, broekzak, rugzak, fototas, vakjes en overal waar je maar een kaartje neer kan leggen, wordt binnenste-buitengekeerd. De stoelen worden nagekeken, onder de stoelen wordt gekeken,
het handschoenenvakje, de deurvakken, je kunt het je zo gek niet bedenken, maar we vinden het kaartje niet.
Ik zoek verder en Bart heeft het dakkoffer in de tussentijd weer naar beneden gedragen.
Ik besluit dan maar om iemand te gaan halen en een nieuw kaartje te vragen om de parkeergarage uit te komen. Bart probeert nog om het dakkoffer op de achterbank te krijgen, maar het is te groot (we hadden het ook kunnen weten, hé, maar ja,
in zo’n situatie probeer je écht alles, neem het maar van mij aan!).

Terwijl ik op zoek ga naar een medewerker van de parkeergarage komt iemand mij tegemoet lopen, die het gestrest van ons
bij de auto al heeft gezien op de vele camera’s die in zo’n garage hangen. Hij praat heel kalm, zoekt nog even mee,
maar stelt vrijwel direct voor om de auto gewoon te parkeren en de stad in te lopen, een kop koffie te gaan drinken en even alles laten bezinken. Het kaartje komt dan heus wel weer tevoorschijn.
Het advies willen we wel opvolgen, de adrenaline komt uit onze oren naar buiten!

Nog één keer kijken we alles samen na, en dan, in het zijvakje van de deur, zie ik het kaartje tegen de binnenzijde aangeplakt liggen. Pfffff…….één zorg minder. Nu nog het dakkofferprobleem, maar dat probleem schuiven we maar eventjes op.
We gaan eerst even een kop koffie drinken om de stress kwijt te raken.
Als Bart de auto parkeert, komt de vriendelijke man weer aangelopen met een zaklamp en een tang waarmee je bij plaatsen kunt komen waar je met je hand niet bijkomt. We bedanken hem nogmaals voor zijn vriendelijke en geruststellende hulp
en vertellen hem blij dat we het kaartje gevonden hebben! Hij wenst ons verder nog een prettig verblijf aan de Bodensee, voordat hij terugloopt naar zijn stekkie.

Het dakkoffer leggen we los op de auto, maar dan achterstevoren en scheef, zodat we straks niet vergeten dat het los ligt.
Je weet tenslotte maar nooit!!

In het stationsrestaurant tegenover de parkeergarage ploffen we neer en bestellen allebei een heerlijke Sachertorte met cappuccino. Hier komen we een beetje van bij en moeten er na een tijdje zelfs om lachen!

We rekenen af en lopen de stad in, alleen……het is beginnen te regenen, en niet zo’n beetje ook.
We zijn nu met zoveel “problemen” hier in Bregenz gekomen, dat we dan ook hier blijven, regen of geen regen! Punt!
De wind en regen maken het té koud om langs de oever van de Bodensee te lopen, dus we duiken meteen de stad in. We lopen over de winkelstraat, gaan af en toe een winkel in, en omdat het maar blijft regenen, lopen we weer terug naar de auto.
Bart brengt het dakkoffer naar de ingang van de parkeergarage waar ik op hem wacht. Daarna proberen we gezamenlijk het koffer weer op het dak van de auto te plaatsen. Wonder boven wonder lukt dit zonder noemenswaardige problemen en nadat we nog wat boodschappen hebben gedaan bij de Billa in Lochau, rijden we nog steeds in de regen naar Eichenberg terug.

Boven is het grauw en grijs en we besluiten om ons vanavond zelf te trakteren op een etentje in Gasthof Paradies.
Het is nog droog voordat we naar Paradies lopen, maar we zien in de verte een flinke bui aankomen en het waait ontzettend hard.

In Gasthof Paradies zijn wij, samen met een echtpaar uit België, die in Paradies hun laatste vakantiedag doorbrengen, de enige gasten. We hebben een gezellige avond en het eten smaakt ons goed.
 Buiten is het bar en boos, het waait, het regent en de wolken zakken steeds lager. Dan is de Bodensee weer zichtbaar,
dan weer niet. ’s Avonds zien we zelfs dat er overal de vuurtorens knipperen, waarschijnlijk door de mistwaarschuwingen.
Als we willen gaan slapen, lijkt het erop alsof iemand buiten het licht heeft uitgedaan, geen lampjes, geen auto’s,
niets, nada, noppes. Het is pikke- en pikkedonker!

Vorige pagina / Terug naar boven / Volgende pagina