Het edelhert (Cervus elaphus), in jagersjargon roodwild, is een hertensoort die voorkomt in Europa, Azië en Noord-Amerika.
De Noord-Amerikaanse ondersoorten, die samen wel wapiti worden genoemd, worden soms als een aparte soort, Cervus canadensis, beschouwd. Ook Europa en Azië kent enkele ondersoorten. Het is op de eland na het grootste hert.

In de zomer zijn de dieren roodbruin van kleur, in de winter grijsachtig bruin. De buikzijde is wit en het staartstuk is roomkleurig.
De rui begint eerst bij de kop, de poten en het voorlijf. In september begint de zomervacht plaats te maken voor de wintervacht,
en in december is deze volledig vervangen. De zomervacht komt weer terug in mei, en is in juli of augustus compleet.
De gemiddelde lichaamsgrootte van een edelhertenpopulatie wordt beïnvloed door meerdere factoren. Edelherten uit bosgebieden zijn kleiner dan die uit meer open gebieden, en de lichaamsgrootte neemt toe van het westen naar het oosten. Ook zijn mannetjes groter dan vrouwtjes. De kop-romplengte ligt tussen de 165 en de 260 centimeter, de schouderhoogte tussen de 114 en de 140 centimeter.
De staart is zonder het haar meegerekend tussen de 12 en de 15 centimeter lang, met haar ongeveer 20 centimeter.
Mannetjes worden tot 255 kilogram zwaar, vrouwtjes tot 150 kilogram.

Enkel het mannetje draagt een gewei dat gemiddeld zo'n 70 centimeter lang en 1 kilogram zwaar is, maar kan uitgroeien tot meer dan 90 centimeter. Het gewicht kan variëren van 4 tot 10 kilogram. Aan het gewei kan men enigszins de leeftijd aflezen. Een jong edelhert heeft gewoonlijk een kleiner gewei met weinig vertakkingen, maar een hert in zijn laatste levensfase zal ook weer een kleiner gewei met minder takken krijgen. Een gezond dier heeft een forser en zwaarder gewei, maar niet per sé meer enden dan een ziekelijk dier.
Er is een duidelijk verband tussen de kwaliteit van het leefgebied en de grootte van de hertengeweien.

Edelherten zijn zeer tolerant ten aanzien van verschillende habitats en komen in een grote diversiteit aan gebieden voor.
Van drogere loofbossen en heidevelden tot zeer vochtige milieus als venen en moerassen worden bewoond. In hooglanden
(bijvoorbeeld de Schotse Hooglanden) en in berggebieden als de bergen van Noorwegen, de Karpaten en de Alpen,
begeven de dieren zich zomers tot boven de boomgrens. 's Winters leven ze meer in het dal.
Het edelhert lijkt een voorkeur te hebben voor bosgebieden, die grenzen aan grasgebieden waar het dier zich voedt.
Bron: www.wikipedia.nl

De moeflon is het kleinste wilde schaap. Beide geslachten hebben horens. Vooral bij oude rammen zijn de horens indrukwekkend,
ze krullen om achter de oren en kunnen 85 centimeter lang worden. Ooien op Sardinië hebben geen hoorns,
ooien op Corsica en het Europese vasteland hebben korte stompjes. Bovendien hebben de rammen in de wintertijd een opvallend lichtgekleurd "zadel", witte "sokken" en snuit en een donkere nek, schouders en bovenbenen. 's Zomers zijn deze tekeningen minder duidelijk zichtbaar. Bij oudere mannetjes zijn het zadel en de snuit lichter van kleur.
Vrouwtjes en jonge mannetjes hebben een roodbruine tot chocoladebruine vacht met een wittige buikzijde. De vacht is vrij kort.

De moeflon wordt 110 tot 130 centimeter lang, met een 6 tot 10 centimeter lange staart.
De rammen worden groter dan ooien: de ram heeft een gemiddelde schofthoogte van 75 centimeter en een gewicht van 35 tot 50 kilogram,
terwijl de ooi een gemiddelde schofthoogte van 65 centimeter en een gewicht van 30 tot 40 kilogram heeft.

Moeflons komen met een karig dieet toe. Ze eten voornamelijk grassen, twijgen, knoppen, jonge bladeren en 's winters boomschors.
Het zijn van nature schuwe dieren, die enkel 's nachts en in de schemering actief zijn.

De moeflon komt voornamelijk voor in hellingbossen en op bergweiden. Hij stamt af van tamme schapen, die tijdens het Neolithicum op Corsica en Sardinië zijn uitgezet. In de zeventiende eeuw kwam de moeflon slechts voor op Corsica en Sardinië en slechts in zeer kleine aantallen. In de eeuw daarop is een klein aantal als jachtwild uitgezet in diverse delen van Europa. Momenteel leven er op de Veluwe in omheinde gebieden een 300 dieren in Nederland. Sinds kort komen er ook een aantal voor in de Amsterdamse Waterleidingduinen.
De laatste natuurlijke populaties zijn bedreigd en bestaan uit nog enkele honderden dieren; de elders uitgezette kudden floreren echter.
Bron: www.wikipedia.nl

De Euraziatische lynx of los (Lynx lynx) is een katachtig roofdier, ter grootte van een herdershond. De pardellynx (Lynx pardinus) wordt soms als een ondersoort van de Euraziatische lynx beschouwd, evenals de Canadese lynx (Lynx canadensis).

De lynx heeft karakteristieke bakkebaarden, gepluimde oren en een kort staartje. Hij staat hoog op de poten. De vacht van de lynx is in de zomer geelbruin. 's Winters is de vacht bleker en dikker. Verspreid over zijn lichaam liggen enkele kleine, bleke vlekken.
Vooral de ledematen zijn duidelijk gevlekt. De staart is kort met een zwart puntje.
Lynxen zijn goed tegen kou bestand, dankzij de dichte vacht en de haarkussens aan hun voeten. De gepluimde oorschelpen zijn uiterst nuttig voor het opvangen van zelfs de zwakste geluiden. Ze hebben als het ware de functie van antennes.
De kop-romplengte ligt bij een volwassen lynx tussen de 80 en 130 cm, de schouderhoogte tussen de 60 en de 75 cm, gemiddeld 65 cm.
Het staartje wordt 11 tot 25 centimeter lang. Lynxen wegen 18 tot 25, soms tot 38 kg.

De Euraziatische lynx komt voor in de wouden van Europa en Noord- & Centraal-Azië, van het Himalayagebergte tot Siberië.
Hij heeft een voorkeur voor volwassen, dichtbegroeide naaldwouden en gemengde bossen, met veel bomen en een dichte ondergroei.
Ook komt hij voor in steile rotsgebergten tot 1000 meter hoogte. Een enkele keer worden ze tot op 2000 meter hoogte aangetroffen.
Daar waar hij nog aangetroffen wordt, is het een beschermd dier. Op sommige plaatsen neemt zijn aantal zelfs weer toe, zoals nu in delen van Europa. Redelijk recent is de soort geherintroduceerd in de Alpen van Frankrijk en Zwitserland, de Jura, de Vogezen en de Harz.
Bron: www.wikipedia.nl

De nandoe (Rhea americana) is een Zuid-Amerikaanse loopvogel uit de familie Rheidae.
De vogels trekken al gras etend over open vlaktes, veelal in het gezelschap van andere grazers. Daarnaast eten nandoes ook een verscheidenheid aan dierlijk en plantaardig voedsel.

Een nandoe lijkt uiterlijk veel op een struisvogel, maar is beduidend kleiner en lichter.
Een volwassen nandoe is ongeveer 120 cm lang en 20 kg zwaar. Andere verschillen met een struisvogel zijn,
dat een nandoe drie tenen heeft in plaats van twee en dat de seksen nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn.
Nandoes hebben hoofdzakelijk bruine bevedering, met een wit onderlichaam. Ze vermijden contact met vijanden door weg te rennen.
Hun vleugels gebruiken ze dan om te sturen.
Het vrouwtje legt tot vijftig eieren in een grondnest dan door verschillende soortgenoten wordt gebruikt. Het mannetje broedt
vervolgens de eieren uit. Ook brengt het mannetje gedurende circa zes weken de kuikens groot.
Mannetjes en vrouwtjes vormen geen blijvende paren.

In Brazilië worden nandoes gevangen voor de veren. De Nandoe komt oorspronkelijk uit Zuid-Amerika.
Bron: www.wikipedia.nl

Het Pater-Davidshert (Elaphurus davidianus) is een merkwaardige vertegenwoordiger van de herten. Hij behoort tot de onderfamilie Cervinae. Hij is de enige levende soort van het geslacht Elaphurus.

Het grote, bruin gekleurde dier (schouderhoogte 115 cm, gewicht 150-200 kg) is gekenmerkt door een lange kop, lange staart (ca. 50 cm) en lange poten met brede hoeven, die evenals bij het rendier bij het lopen een krakend geluid maken.
Het grote gewei heeft geen oogtak (eerste en voorste zijtak) en alle einden zijn naar achteren gericht.
Draagtijd 40 weken, één jong per worp (gevlekt). Maximale levensduur 20-25 jaar.

Het Pater-Davidshert is een bewoner van open terrein met veel water en ook wel van moerassen.
Oorspronkelijk bewoonde het grote delen van China.
Bron: www.wikipedia.nl

De wisent of Europese bizon (Bison bonasus) is een Europees rund dat van oorsprong voorkomt in de bossen.
De wisent is nauw verwant aan de Amerikaanse bizon (Bison bison). Aan het begin van de twintigste eeuw was de soort in het wild uitgestorven, maar tegenwoordig komt ze weer op enkele plaatsen in het wild voor.

De wisent is een stevig dier met een korte, brede kop en een hoge rug. Een ruwe, warrige manen bedekt het voorste gedeelte van het lichaam, waardoor deze zwaarder lijkt. Vooral bij de stier is dit het geval. De vacht is donkerbruin van kleur. De rui valt in de lente of aan het begin van de zomer. Beide geslachten dragen hoorns.

De wisent heeft een kop-romplengte van 250 tot 270 centimeter en een schouderhoogte van 180 tot 195 centimeter.
Mannetjes (stieren) worden zwaarder dan vrouwtjes (koeien). Het mannetje weegt tussen achthonderd en negenhonderd kilogram,
het vrouwtje tussen vijfhonderd en zeshonderd kilogram. De wisent is het grootste Europees zoogdier.

De wisent komt voor in parkachtige loofwouden of in gemengde bossen waar loofbomen domineren. Ook leven ze in moerassige, bosachtige streken. De wisent leeft van grassen, knoppen, bladeren van struiken en bomen en twijgjes,
aangevuld met eikels in de herfst en hei en altijdgroene bomen in de winter.

De wisent is voornamelijk 's nachts actief, maar laat zich ook overdag zien. 's Middag rust hij.
De wisent leeft in kuddes van tien tot dertig dieren, geleid door een oudere koe. Zeer oude dieren leven solitair.
Bron: www.wikipedia.nl

De Mangalitza is een echt spekzwijn, met goede moedereigenschappen, prima af te mesten, goed bestand tegen kou, zeer beweeglijk en daardoor goed te houden als scharrelvarken. Het is namelijk ook een sterk varken. Ze kunnen goed buiten verblijven, maar in de zomer moeten ze wel kunnen schuilen tegen de zon. Zeugen en beren hebben, mits goed gehouden, een rustig, sociaal karakter.
Bron: www.levendehave.nl