Groot Walsertal
Dit lange dal ligt ingeklemd tussen het Bregenzerwald en de Lechtaler Alpen en wordt doorkliefd door de Lutzbach, op sommige plekken door steile beboste kloven. Die kloven heten hier Tobel die zich weer vertakken zodat een landschap ontstond van door
"Tobel durchtobelten Tobel". Walliser boeren koloniseerden de berghellingen in de 14e eeuw waarbij zij zich met zeis en bijl een weg baanden door de wildernis, van boven naar beneden voor de verandering. Bossen werden gerooid en karrenpaden aangelegd.
De Wallisers verhuisden met het groeiende gras mee, tot half mei in het dal, vervolgens naar boven op de meiweiden, in de maisässhut,
tot half juni, waarna door de zomerse temperaturen ook het gras op de hogere almen gingen groeien.
Zo beschikten deze nomaden over een hofstede in het dal, een hut met woonruimte en stal op de meiweide
en in de zomer bewoonden zij een complete nederzetting van hutten op de alm, de bergweide.
Almdorpjes als Ischkarnei, Steris en Klesenza geven nog een goed beeld van vroegere tijden. Eind augustus daalden de Wallisers met hun vee weer af naar de meiweide en half oktober was het tijd voor een overwintering in het dal. Lawines en aardverschuivingen
als gevolg van dit leefpatroon bestonden al eeuwen voor de aanvang van de wintersport. Overerving van het bewerkbare land leidde tot voedselgebrek zodat in 1613 zelfs een bouwverbod werd uitgevaardigd. In de 20e eeuw werd het leven op zijn kop gezet en het dal ontsloten voor een gestaag groeiende toeristenstroom. Dat ging na 1960 zo snel dat in 1998 de lokale autoriteiten besloten in te grijpen.
Er werd een biosferenpark gesticht (een project van de UNESCO) waarbij het concept van het ecotoerisme werd omhelst.
Het doel is een harmonieuze ontwikkeling van een zachte vorm van het toerisme en verder de wildgroei van verdere ontsluiting een halt toeroepen, rustzoekers aantrekken, landschap en traditionele bouwkunst ontzien en de boeren een markt verschaffen voor hun eigen producten en een kernzone instellen waar de natuur ongestoord haar gang kan gaan. Helaas trekt ecotoerisme op zich ook weer toeristen aan, dus de stroom wordt niet minder. Daar staat tegenover dan 20% van het gebied nu beschermd landschap is waaronder het 1500 ha grote zijdal Gadental, dat alle soorten bos-, kloof-, oever-, en weidebegroeiing die typisch zijn voor Vorarlberg, rijk is.
De natuurlijke bovenloop van de Lutzbach wordt hersteld en het hoogveen Hochmoor-Tiefenwald,
de natuur van Kirschwald-Ischkarnei en Faludraga-Nova, bossen en weiden aan de voet van de imposante Rote Wand
worden nu zo beheerd dat latere generaties er ook nog van kunnen genieten.
Bron: ANWB Goud Tirol - Vorarlberg

Het Bregenzerwald
Oostenlijk van het Rijndal ligt het uitgestrekte Bregenzerwald, het brede dal van de Bregenzer Ache dat tussen de dwars liggende bergen door slingert. Er is echter veel minder Wald en veel meer Au dan de naam doet vermoeden.
Dit heeft te maken met de ontginning van het gebied dat in de vroege middeleeuwen een duister oerwoud was.
Tot in de 10e eeuw was het volkomen onbewoond. Naar de bouw van het landschap en de historische en culturele ontwikkeling onderscheidt men in het Bregenzerwald het Vorderwald en het Hinterwald.

Het Vorderwald begint oostenlijk van Bregenz met de Pfänderstock en neemt globaal de noordrand van de Vorarlberg in: het dal van de Bregenzer Ache tot het riviertje de Subersach dat zich bij Egg naar het oosten voortzet.
Het geheel heeft een voorkomen van een wijd dal vol glooiende terrassen, doorsneden door diep uitgesleten riviertjes in een rotsbodem die vooral uit zandsteen is opgebouwd.

Ten zuiden ervan ligt het Hinterwald dat landschappelijk ruiger en echt alpien is, met als dominerend gesteend Helvetische kalk. Van west naar oost is dit zachte kalkgesteente goed te zien in de bergreeks Hoher Freschen, Damülser Mittagspitze, Kanisfluh, Diedamskopf en Hoher Ifen. Bovendien onderscheidt het Hinterwald van het Vorderwald door een ander cultureel en politiek verleden; vaak lag het afzijdig van de oorlogen die wel het Rijndal en het Vorderwald raakten.
Bron: ANWB Goud Tirol - Vorarlberg