Dinsdag 15 juli 2008

- Goldeck Panoramastraße -
Wandeling naar de top van de Goldeck

Of het nu dus komt door de gezonde berglucht of door de stress en drukte van de afgelopen weken, maar iedere avond val ik als een blok om op de bank. Ik kan amper mijn ogen open houden. We worden vanochtend dan ook pas rond 8.30 uur wakker. Bij de bakkerij zijn zelfs geen broodjes meer te krijgen, Bart moet daarom naar de winkel in het dorp.
Gelukkig laat Mallnitz zich vandaag van zijn mooie kant zien, een waterig zonnetje is zichtbaar.
Er is vannacht sneeuw op de bergen gevallen, we zien een dun laagje op de bergtoppen liggen.

Tijdens het ontbijt overleggen we wat we vandaag gaan doen. We bladeren door het boekje van de Kärnten Card en kiezen voor de Goldeck Panoramastraße. Hier zijn we nog niet geweest.
Doordat we vandaag laat zijn opgestaan zijn we ook pas om 11 uur klaar voor vertrek.
Inmiddels is het zonnetje ook doorgebroken en kunnen we eindelijk weer de bergwereld om ons heen zien.

We rijden binnendoor naar Spittal en moeten even zoeken naar de afslag voor de panoramastraße.

De Goldeck Panoramastraße in Zlan-Stockenboi behoort met zijn prachtige uitzicht op de omliggende bergen en dalen, tot de mooiste wegen van Karinthië. Na 14,5 km bij een maximale stijging van 10% bereikt men de laatste parkeerplaats Seetal op een hoogte van 1900 meter, van waaruit men heerlijke wandelingen kan maken en van de natuur genieten kan.

We betalen de maut en rijden de bijna 15 kilometer lange weg met 10 haarspeldbochten op.
Er zijn verschillende parkeerplaatsen, maar deze laten we voor wat het is.

Het is af en toe oppassen, want een aantal "dames" liggen uitgebreid op de weg van het mooie uitzicht te genieten.

Doordat er een (tijdelijke) weersverbetering is, zien we mooie Cirruswolken.

Cirrus of windveren zijn wolken die op een hoogte van 6 tot 12 kilometer voorkomen. Ze bestaan volledig uit ijskristallen. Deze hoge wolken lijken heel langzaam te bewegen of zelfs stil te staan, maar door de grote hoogte geeft dat een vertekend beeld: in werkelijkheid gaan ze snel, soms ruim 100 km/uur. Weerkundigen noemen ze sluierwolken, die het licht van de zon nog doorlaten. Deze wolken, die vaak te zien zijn als het (nog) mooi weer is, hebben een draderige structuur en kunnen zich ook rangschikken in kleinere of grotere plukken of smalle banden. Vandaar dat men wolken, die in de meteorologie Latijnse namen hebben gekregen, niet alleen indeelt naar geslacht, zoals cirrus, maar ook in soorten en variëteiten. De cirrus kent soorten als: Fibratus (vezelachtig, draderig), Uncinus (vergelijkbaar met een langgerekte komma), Spissatus (een dichtere wolk), Castellanus (torentjes), Floccus (watten flokjes). De soorten zijn weer opgedeeld in variaties die soms aan de benaming wordt toegevoegd. Bron: www.wikipedia.nl

We zien een heel aantal auto's van de ORF, (de Österreichischer Rundfunk), de Oostenrijkse publieke omroep,
voor ons rijden. We denken dat het iets met de grote zendmast boven op de top van de Goldeck te maken heeft......

Op 1895 meter boven de zeespiegel is de parkeerplaats Seetal en er is meer dan genoeg plaats.
Het uitzicht is hier inderdaad fantastisch!
Vanuit deze parkeerplaats kunnen talrijke wandelingen gemaakt worden.

We kiezen voor de Goldeckgipfel, wat volgens de folder een "Gemütliche Wanderung" van ongeveer 45 minuten zou zijn.
We wisselen onze wandelschoenen om in de bergschoenen en gaan op weg naar het bergrestaurant en de top van de Goldeck.
In de verte zien we het restaurant liggen met de zendmast van de ORF.

 

De wandeling heb ik achteraf op de kaart ingetekend.

Het is een breed pad wat flink omhoog gaat.

We hebben een mooi uitzicht over het Drautal tot bijna in Villach.

Zoals ik net vertelde dachten we dat de auto's van de ORF iets met de grote zendmast te maken had.
Wat blijkt nu, halverwege de wandelweg horen we iemand op een muziekinstrument spelen,
en zien we dat er een aantal camera’s opgebouwd worden.

Waarschijnlijk vind hier een muziekopname plaats, het ziet er allemaal heel professioneel uit.
We blijven een tijdje staan kijken maar het duurt allemaal vrij lang voordat er wat gebeurt en wandelen daarom verder.

Het eindpunt komt dichterbij.

Boven aankomen worden we bijna van de top gewaaid!
We zoeken een beschut plekje in de zon en uit de wind waar we de meegebrachte broodjes heerlijk oppeuzelen.
Ondertussen genieten we van een fantastisch uitzicht.

De besneeuwde toppen van de Hohe Tauern zijn duidelijk zichtbaar.

Bo amuseert zich ook ontzettend goed en ziet vanalles wat hem interesseert.

Als kind wilde ik, als we in de bergen op vakantie waren, niets liever dan naar de top van de berg lopen.....nu ik een stuk ouder ben geworden, is het eigenlijk niet veel veranderd. Mijn drang om op de top te staan is nog steeds aanwezig en wanneer ik de mogelijkheid heb, wandel ik door totdat ik er ben en laat me dan ook graag vereeuwigen langs het Gipfelkreutz.

Vanhieruit heb je een zeer mooi uitzicht op de Millstätter Alpen, de Millstätter See en de dorpjes eromheen, de Nockberge en het Drautal tot bijna aan Villach. Ik kan uren naar zulk uitzicht kijken en als het niet zo hard had gewaaid daarboven,
had ik er misschien nu nog gestaan (ha, ha)!

Langzaam lopen we dan weer naar beneden en we vervolgen onze terugweg.

Onderweg vinden we nog een mooi uitkijkje over de Millstätter See.

Het Mölltal ziet er bij een zonnetje een stuk mooier uit!

In Spittal loopt Bart nog even een grote sportzaak in waarna we weer terugrijden naar Mallnitz.
We hebben niets in huis voor het avondeten, dus daar gaan we eerst voor zorgen.
Het is zo lekker in Mallnitz dat we heerlijk buiten op ons terras kunnen eten, lekker in het zonnetje.

Na het eten lopen we ons dagelijks rondje langs de Seebach en via het dorp weer terug.

Op de bergen is nog duidelijk de verse sneeuwlaag van afgelopen nacht te zien.

Het valt ons op dat boven het Mölltal helemaal geen bewolking hangt en boven de bergen van de Tauern wel.

Vanzelf komen we weer in Mallnitz uit.

Toen we vanochtend vertrokken, zagen we dat ze op het dorpsplein een grote houten draak aan het neerzetten waren.
Het blijkt een "lindwurm" te zijn.....

Er blijkt een hele sage omheen te hangen, volgens het bord.

De uitbundige bloemenpracht bij de verschillende hotels en pensions blijven iedere keer een genot om te zien.

Op onderstaande karren staan allemaal potten met kruiden,
die de kok vers kan halen bij het bereiden van een heerlijke maaltijd.

Over de Seebach wordt een nieuwe brug gemaakt.

Als we terug zijn in ons appartement worden de foto’s op de laptop gezet en kunnen we opnieuw genieten van deze mooie dag. Ik werk nog het verslag bij en samen kijken we daarna nog wat tv.
Morgen zijn de weersvoorspellingen vrij goed, wat we gaan doen, weten we nog niet.

Vorige pagina / Terug naar boven / Volgende pagina