Dinsdag 17 juli 2007
- Silvretta Hochalpenstraße -
Rond 8 uur zitten we te ontbijten met verse broodjes. Buiten straalt het zonnetje aan een wolkenloze hemel.
Gisteravond hadden we al besloten om vandaag ook weer hoog de bergen in te trekken,
omdat de temperaturen in de dalen boven de 30ºC blijven.
We gaan daarom naar de Silvretta Hochalpenstraße. De rugzak wordt gevuld met broodjes, fruit en voldoende drinken en om kwart over 10
rijden we over de Reschen Bundesstraße richting Landeck.
 |
 |
Daar nemen we de afslag naar de autobahn en rijden verder richting de Arlbergpas.
De Arlbergpas werd in 1785 aangelegd. Deze oude pasweg is al sinds de 14e eeuw bekend. Via een smal pad kwam toen via deze pas de handel in zout, dat in de regio gewonnen werd, op gang. Doordat deze pas een zeer drukke en vaak een punt van oponthoud was, werd in 1978 de Arlbergsnellstraße aangelegd. Een 14 kilometer lange tunnel, waarvan het hoogste punt op 1320 meter boven de zeespiegel loopt, wat 473 meter onder de pas zelf is (1793 meter hoog). De pasweg zelf heeft mooie uitzichten en deze wordt zelfs in de winter bereidbaar gehouden. Vlakbij de pashoogte zijn de plaatsen Sankt Anton en Sankt Christoph echte wintersportplaatsen, met hele moderne gebouwen, die de omgeving er niet mooier op maken. |
 |
 |
De Arlbergpas is tevens de grens tussen de deelstaten Tirol en Vorarlberg. Bij Bludenz wordt de weg naar de Silvretta Hochalpenstraße goed aangegeven en we rijden het Montafon in, een 40 km lang dal, waar bij Partenen de tolpoortjes staan van de alpenstraße. |
 |
Vanaf Schruns, een van de plaatsjes in het Montafon, reed vroeger nog een échte stoomtrein door het dal.
Het is inmiddels 23 jaar geleden, dat ik met mijn ouders op het station naar deze mooie trein heb staan te kijken!
Als we de tolpoortjes voorbij zijn, rijden we door het nauwe, wilde dal van de Ill, Untervermunt genoemd en beginnen we aan de klim van 919 meter, van de ruim 23 kilometer lange weg, met een maximale hellingspercentage van 11%,
door een dertigtal haarspeldbochten het hoogteverschil te overbruggen.
 |
 |
We stoppen bij de Vermunt Stausee en hebben hier een prachtig uitzicht op de Verwallgruppe in het noorden en de Silvrettagruppe in het zuiden. De muur van van het stuwmeer is 50 meter hoog en aan de voet 38 meter breed,
terwijl de lengte van de hoofdmuur 273 meter is.
Na een korte fotostop rijden we verder, door de steeds mooier wordende omgeving, naar de Bielerhöhe,
de pashoogte op 2036 meter hoogte, waar de Silvretta Stausee ligt.
 |
 |
 |
 |
Dit stuwmeer is 2½ km lang en 750 meter breedt. De dam is 80 meter hoog, 50 meter breed, en 432 meter lang.
De vele parkeerplaatsen zijn bijna allemaal vol. Door het mooie weer zijn uiteraard meerdere vakantiegangers op het idee gekomen om de hoogte in te trekken. Gelukkig zien we toch een plekje waar we de auto kunnen parkeren.
De koeien staan vlak in de buurt en wandelen wat over de weg.
Het middaguur is net voorbij, dus het wordt eerst tijd om de meegebrachte broodjes op te eten.
Een van de koeien heeft de geur van de lekkere broodjes geroken en wandelt tussen de auto’s door naar ons toe.
Ik heb het totaal niet op die koe en schiet snel terug de auto in. De koe blijft uiteraard gezellig bij de auto staan,
totdat ze toch aan het kortste eind trekt en de berg afloopt. De aanhouder wint, zullen we maar zeggen,
en snel stap ik weer uit de warme auto.
 |
 |
We lopen over de stuwdam en kijken naar de rondvaartboot die over het meer vaart.
 |
 |
Het is er te warm om rond het meer te wandelen.
De Bielerhöhe wordt omringt door de spectaculaire drieduizenders van de Silvretta.....
........waarbij de Vermuntgletscher goed zichtbaar is.
Het uitzicht op de Hochalpenstraße richting het Paznauntal is ook erg mooi.
Er is later op de middag onweer voorspeld; of deze wolk hiervan een voorbode zal zijn?
Langzaam lopen we terug naar de auto en dalen de 408 meter richting Galtür, waar de Silvretta Hochalpenstraße eindigt.
 |
 |
Galtür ligt op 1584 meter boven de zeespiegel, en is met name bekend door de wintersport. In 1999 stortte er een lawine naar beneden over het dorpscentrum en werden 38 mensen gedood. Na deze tragische gebeurtenis is een grote Lawinen-Schützwand gebouwd, wat de dorpsbewoners en wintersporters moet beschermen tegen eventuele nieuwe lawines. |
We rijden verder door het Paznauntal verder en besluiten om door te rijden naar Tobadill, en een bezoek
aan Peter en Mary te brengen. Tobadill ligt aan het einde van het Paznauntal op 1136 meter boven de zeespiegel.
Hier zijn we tijdens onze eerste wintervakantie ook een keertje geweest en we zijn benieuwd hoe het in de zomer zal zijn.
 |
 |
Alvorens we bij Landeck aankomen rijden we onder de 86 meter hoge en 225 meter lange Trisanna spoorbrug door.
Als we bij Peter en Mary in Tobadill aankomen, is het gewoon té warm om op het prachtige terras
van hun Gasthof plaats te nemen en gaan naar binnen. Mary herkent ons direct en heet ons hartelijk welkom.
Ze komt even bij ons zitten en verteld dat ze het al wekenlang erg druk hebben.
We kletsen zo nog wat door over het leven in Oostenrijk en het warme weer en nemen daarna afscheid van haar.
We rijden terug naar Pfunds en gaan nog bij de M-Preis wat boodschappen doen.
Door het warme weer, ben je genoodzaakt om veel te drinken. Hierdoor zijn we bijna door onze watervoorraad heen.
Rond 18.00 zitten we in de koele woonkamer van ons appartement voor de tv te eten.
Buiten is er wat bewolking voor de zon geschoven, er is een kleine kans op een onweersbui.
Als we na de afwas Bo willen uitlaten, maken we kennis met de eigenaars van onze vakantiewoning, Walter en Birgit Plangger. Ze zijn vandaag teruggekomen van hun vakantie. Het zijn hele aardige mensen, en attenderen ons op verschillende wandelingen die vanuit de vakantiewoning ondernomen kunnen worden.
 |
 |
Na de wandeling liggen we heerlijk met een Almdudler op de bank voor de tv.
Het is tot nu toe nog gewoon droog gebleven en het ziet ernaar uit dat het zo blijft.