Woensdag 18 juli 2007
- Graubunden -
Als we bij de grens aankomen, mogen we zonder verdere controle doorrijden. De weg loopt door het Val Müstair,
ook wel Münstertal genoemd. Dit ligt in de provincie Graubunden in het oosten van Zwitserland.
 |
Vlak na de grens bevindt zich de plaats Müstair, bekend van het Benedictijns Klooster Sankt Johann. Dit klooster is een van de zes monumenten op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO in Zwitserland en is opgenomen op deze lijst in 1983.
De kloosterkerk St. Johann of Baselgia San Jon stamt uit de periode van de vroege Middeleeuwen. Er wordt vermeld dat Karel de Grote het klooster en de kerk heeft gesticht, maar waarschijnlijker is het dat de bisschop van Chur als vertrouweling van Karel de Grote deze taak heeft waargenomen. De bebouwing is gesticht in 780. Het werd Benedictijns in de 9e eeuw, maar het werd pas klooster in 1163. De kloosterkerk staat op het de werelderfgoedlijst vanwege de Romaanse fresco's die binnen zijn te bezichtigen. Deze zijn pas in 1951 tevoorschijn gekomen, nadat de laag die er vroeger was aangebracht, werd verwijderd. De Romaanse fresco's stammen uit 1150 tot 1170 en de Karolingische fresco's uit ongeveer 800 en zijn daarmee de belangrijkste schilderwerken uit deze tijd. Ze zijn zelfs iets ouder dan de fresco's Castelseprio en San Salvatore uit Brescia. De kloosterkerk is op de werelderfgoedlijst geaccepteerd, vanwege criterium III: een uniek of exceptioneel overblijfsel van een verloren gegane beschaving. |
Doordat ik er vanuit ging dat wij niet naar Zwitserland zouden gaan, heb ik mij dus totaal niet verdiept in de bezienswaardigheden die in de buurt lagen. We zijn dit culturele erfgoed helaas voorbijgereden.
We rijden verder door dit prachtige dal langs mooie plaatsen.
 |
|
Langzaam stijgt de weg richting de Ofenpas (Pass dal Fuorn) op 2149 meter boven de zeespiegel.
De Ofenpas verbind het Val Müstair met het Engadin. De pas is genoemd naar een vroegere ijzersmederij en is ongeveer 40 km lang. |
Op de pashoogte heb je een fantastisch uitzicht op besneeuwde en met een gletscher bedekte bergtop van de Ortler,
met zijn 3905 meter, de hoogste berg van Zuid Tirol in Italië.
Het uitzicht richting Engadin is ook niet mis!
We rijden verder, dwars door het Zwitsers Nationale Park, wat een zeer indrukwekkend stuk alpine landschap omvat.
Het is met 172 km² het grootste beschermde gebied van Zwitserland en is zelfs het enige nationale park! Het is een bergpark en bestaat voor 51% uit niet-productief woest land, voor 21% uit alpine grasland en voor 28% uit bos en kruipdennen. Er leven 30 soorten zoogdieren en ruim 100 soorten vogels en er zijn voldoende wandelmogelijkheden. Op verschillende punten in het park zijn bushaltes en parkeerplaatsen waar men afgezet wordt en de vele wandelingen in het park kan starten. De goed aangelegde weg loopt door het ruwe landschap langs diepe kloven. |
Het is er prachtig!
 |
 |
 |
 |
In Zernez nemen we de afslag richting Oostenrijk en rijden door het Unterengadin,
een smal en diep dal wat in hoogte varieert tussen de 1000 en 1800 meter boven de zeespiegel.
 |
 |
 |
 |
Ook hier is de weg goed aangelegd en we rijden door idyllische dorpjes, zoals Ardez en Scuol.
We zien onderweg mooie spoorbruggen en genieten met volle teugen.
 |
 |
De Inn bevindt zich hier herhaaldelijk in kloven en stroomversnellingen. Ook rafting kan hier goed gedaan worden.
 |
 |
We naderen de grenspost met Oostenrijk en kunnen zonder problemen doorrijden.
In totaal passeren we 3 grensposten, die allen bemand zijn!
Als we langs de grens rijden, zien we de galerijen van de weg richting de Reschenpas.
 |
 |
Terug in Pfunds parkeren we onze auto op de grote parkeerplaats van Hotel Post en trakteren onszelf op een cappuccino met apfelstrudel. Het hotel heeft een gezellige tuin en ligt langs de doorgaande weg, maar hier heb je totaal geen last van.
 |
 |
Zelfs een replica van de Black Widow, een van de motors van Orange County Choppers (OCC) is hier vertegenwoordigd!
Na de koffie lopen we nog door de dorpstraten en ik ga bij het VVV-kantoor nog wat foldermateriaal halen.
Je weet maar nooit, misschien komt het in de toekomst nog wel eens van pas!
Als we thuis zijn, ga ik nog even in de tuin zitten om aan het verslag te werken, alvorens ik begin te koken.
 |
Ik had gisteren bij de M-Preis knödel meegenomen, dit hebben we nog nooit gegeten, en wat is er niet beter om je aan te passen aan het land waar je verblijft! De knödel lukken redelijk om te maken, en al gauw heb ik een Oostenrijkse maaltijd tevoorschijn getoverd. |
Na het eten en de afwas maken we nog een wandeling door de weiden rondom ons appartement,
zodat de knödel goed kunnen zakken....
