Zaterdag 15 juli 2006
- Mallnitz -
Gisteravond hebben we besloten om in plaats van maandag, morgen te vertrekken.
We vinden het toch prettiger om op zondag terug te rijden, mede omdat je dan minder vrachtverkeer hebt.
We zoeken mevr.Melcher op en leggen haar ook ons probleem met de parkeerbon voor.
Dit kunnen we alleen op een bank betalen, maar aangezien de bank op zaterdag gesloten is en wij morgen vertrekken,
zien we dus geen manier om dit te kunnen betalen.
En aangezien we de komende jaren met een gerust hart Oostenrijk willen blijven bezoeken, biedt Mevr.Melcher, om dit verder voor ons te regelen. Ze vindt het ook belachelijk dat we een parkeerbon hebben gekregen,
maar weet ook te vertellen dat er in Millstatt een streng parkeerbeleid is.
Vandaag houden we een rustdag, om ons voor te bereiden op de terugreis morgen en om ook wat uit te rusten.
Ook wordt er vandaag een Formule 1 wedstrijd gereden (althans de training) en Bart wil hier ook graag naar kijken.
De koffers worden opnieuw ingepakt en ik wandel naar de Billa om de laatste boodschappen te halen.
Onze Oostenrijkse voorraad in Nederland moet weer opnieuw aangevuld worden.
 |
De rest van de dag kijkt Bart op de bank tv en ik zit buiten op het terras wat te lezen, te puzzelen en heb wat gespeeld met de diafragma- en sluitertijdinstellingen van ons nieuwe fototoestel. Bo kan op deze manier ook een beetje bijslapen. |
 |
 |
Omdat je er zo hangerig en sloom van wordt, om een hele dag niks te doen besluit ik om na de middag mijn wandelschoenen aan te trekken en een stevige wandeling met Bo te gaan maken.
Bart blijft in het appartement en kletst nog een tijdje met Dhr.Melcher,
die nog steeds aan het herstellen is van een zware operatie.
 |
 |
 |
 |
Op een gegeven moment landt er een politiehelicopter in Mallnitz, die een arts oppikt en weer opnieuw opstijgt en het Tauerntal in vliegt. Of er een ongeluk is gebeurd??
 |
 |
 |
 |
De weg eindigd vlakbij de Rabbisch Schlucht, het eerste stuk van de Oberkärntner Drei-Schluchtenweg.
 |
 |
Ik ben een heel klein gedeelte van deze schlucht ingelopen, maar heb me algauw omgedraaid. Om alleen een schlucht te bewandelen met een hond aan de riem én foto's maken vind ik iets te gevaarlijk!
Ik wandel terug langs het station en kom moe en voldaan terug bij ons appartement.
Onze traditie is om altijd op de laatste vakantiedag te gaan uiteten, en dat doen we vanavond dus ook weer.
Opnieuw gaan we naar Eggerhof, ons favoriete restaurant in Mallnitz.
Vorig jaar hebben we een fischerteller gegeten, dit jaar kiezen we voor de Schnitzelparade.
Nadat we al het vlees hebben verorberd, en nog nakletsen met een drankje, komen we een man tegen die we vorig jaar ook al gezien hebben. Hij herkent ons ook meteen en komt meteen bij ons zitten. Hij vertelt dat hij altijd van juli tot september in Mallnitz verblijft om zich te herstellen. Hij neemt dan regelmatig de trein naar Bad Gastein om daar een kuur te nemen.
De reden dat hij in Mallnitz verblijft en niet in Bad Gastein is het weer. Omdat Mallnitz aan de zuidzijde van de Alpenhauptkam ligt, zijn de temperaturen er over het algemeen iets beter dan aan de noordzijde.
Nadat we van hem en de kastelein afscheid hebben genomen, wandelen we voor een laatste keer door het dorp terug.
Bij terugkomst in ons appartement nodigen we mevr.Melcher uit om onze kosten te verrekenen; we willen morgen de eerste trein terug nemen.
Na een gezellige babbel nemen we ook van haar afscheid.
We laden de auto verder in en zetten alles klaar, zodat we morgen direct na ons ontbijt kunnen vertrekken.