Maandag 1 augustus 2005

- Grossglockner Hochalpenstraße -

Vandaag gaan we naar de Grossglockner Hochalpenstraβe, dus staan we vroeg opgestaan.
Door het mooie Mölltal rijden we richting Winklern, dan door het Oberes Mölltal naar Heiligenblut,
wat op 1300 meter hoogte ligt.

Heiligenblut dankt zijn naam aan de heilige Briccius, een Deen, die als veldheer vele jaren aan het hof van de Byzantijnse keizer in Constantinopel verkeerde. In 914 werd een kapel ter ere van Briccius gesticht. Volgens de legende werd hij overvallen door een lawine. Toen de boeren in het Mölltal hem vonden, bleek hij een flesje heilig bloed van Christus bij zich te hebben. Dit flesje bloed wordt in het sacramentshuisje in het koor van de 15e-eeuwse Wallfahrtskirche St.Vinzenz bewaard en trok door de eeuwen heen veel bedevaartgangers. Deze gotische kerk is gebouwd op de plaats waar Briccius is gevonden.

We rijden door naar de Mautstraβe.
We rijden de Hochalpenstraβe van zuid naar noord, eigenlijk in tegenover gestelde richting.
In principe maakt het niks uit hoe je hem rijdt, beide zijde hebben hun eigen charme.

De Grossglockner Hochalpenstraβe is 48 km lang, met hellingen tot 12%, en is van mei tot half oktober voor het verkeer opengesteld.

Binnen de kortste tijd ben je op de Franz Josef Hohe op 2450m hoogte.
De auto parkeren we in de aangelegde parkeergarage.
Op de Franz Josef Hohe rennen de Murmeltiere massaal rond en zijn absoluut niet schuw voor de mensen.

Jammer genoeg is de GrossGlockner, met zijn 3798 m de hoogste berg van Oostenrijk, niet zichtbaar door de wolken,
maar het blijft evengoed een mooi uitzicht op de Pasterzegletsjer.

Deze Pasterzegletsjer is 10 km lang, 1,5 km breed en  maximaal 300 meter dik. De Pasterze is de grootste en minst steile gletsjer van Oostenrijk. Hij beschikt over de langste gletsjertong van de Oost-alpen. De smeltsneeuw is 8 eeuwen oud. Ze lag door de langzaam bewegende ijsvlakte destijds 10 km verder in Noordwestelijke richting. De Pasterze raakte in anderhalve eeuw tijd ruim 1000 m van zijn lengte kwijt en slonk 150 meter in ijsdikte. Sinds 1856 verloor de Pasterze zo de helft aan zijn volume. Tegenwoordig slinkt de gletsjer tussen de 10 en 20 m per jaar. De Pasterze ontspringt op de altijd met sneeuw bedekte, witte Johannisberg, die 3460 meter hoog is, en was vroeger de voeder van de rivier de Möll. Nu wordt het smeltwater in de Margaretensee opgevangen en van daaruit door een 11 km lange tunnel naar het stuwmeer Mooserboden en de waterkrachtcentrale in Kaprun geleid.

We wandelen een groot gedeelte van de Gamsgrubenweg.
De Gamsgrubenweg loopt door een aantal tunnels, en als je uit de tunnel komt heb je een fantastisch uitzicht op de gletsjer.
In sommige tunnels is mooie verlichting en ook muziek. Soms klinkt het behoorlijk griezelig.
Ik had soms het idee dat je door een attractie wandelt van een of ander pretpark.
Best grappig, maar ik vond het niet echt bij Oostenrijk passen.

Op de Franz Josef Hohe kun je gratis een e-mail verzenden. Maar helaas heb ik geen agenda bij me.
We sturen een mailtje naar mijn broer, maar helaas is dit niet aangekomen; ik had het verkeerde adres ingetypt.
Als we nu maar de mail naar onszelf hadden gestuurd, dan kregen we een leuke herinnering via de e-mail bij thuiskomst.
Er wordt namelijk een foto gemaakt die je dan kan gratis kan verzenden.

Nadat we de e-mail hadden verzonden lopen we naar het Wilhelm Swarowski Beobachtungswarte,
vanwaar je vanuit een sierlijke glazen kubus een blik op het rijke natuurleven hebt. De optische instrumenten van de firma Swarowski helpen het zicht te verscherpen.
Bart is samen met Bo op een bankje gaan zitten en geniet van het uitzicht over de gletsjer.
We lopen weer terug naar de parkeergarage en rijden met de auto weer verder.

	Onderweg komen we geitjes op de weg tegen, zodat het even duurt voordat we weer verder kunnen. We halen de geitjes van de weg en rijden verder naar de Hochtor, het hoogste punt van de GrossGlocknerstraβe, 2505 meter.

In deze tunnel ligt de grens tussen Karinthië en Salzburgerland

We worden getrakteerd op een fantastisch beeld van de Glocknergruppe als we een tunnel uitrijden.
Jeetje, wat is dat mooi! Ik raak niet uitgekeken en kan wel foto’s blijven knippen!

De Grosses Wiesenbachhorn vind ik ook een opvallende berg, met 3564 meter hoog, niet echt klein te noemen.
Beneden ons liggen de wolken, het is net een wattendeken. We maken behoorlijk wat foto’s.

De weg naar de Edelweisspitze, 2571m, is erg smal, voor ons een reden om deze weg te laten voor wat het is.
We rijden daarom verder naar beneden. Het is ook heel apart als je door de wolken heen moet.

Direct na de Mautstelle ligt het Wildpark Ferleiten, waar we onze auto parkeren.
We wandelen hier tussen de ruim 200 dieren en genieten van het uitzicht.
Beren, apen, uilen, gemsen, wolven, steenbokken, noem maar op.
Bijna alle dieren die in de bergen zijn vertegewoordig vind je hier terug. De temperatuur is aangenaam.
In het wildpark hebben we op ons gemak rondgekeken en een heerlijk ijsje gegeten.

	Bo hebben we leren drinken uit “de fles”, wat het volgende grappige beeld geeft:

We besluiten om via dezelfde weg weer terug te rijden. Zo zien we beide kanten en het klopt inderdaad; de Grossglockner Hochalpenstraβe heeft beiderzijds zijn eigen charme.

Terug bij Heiligenblut stoppen we nog even om wat rond te kijken. Het valt ons wel op dat Heiligenblut erg toeristisch is.
Overal betaalde parkeerplaatsen en haast iedere winkel verkoopt wel souvenirs.

Op de terugweg in het Oberes Mölltal, hebben we van verschillende watervallen foto’s gemaakt.
Onderstaande foto is de Jungfernsprung, een waterval die 130 meter in de diepte valt en waar je tot vlakbij kunt wandelen.
Dit is iets voor een volgende keer, voor vandaag houden we het bij op een afstand bekijken.

Het Oberes Mölltal is in ieder geval ook erg mooi en heeft een prachtige weg om te rijden
en het is een mooie uitvalsbasis voor prachtige wandelingen!
Het wordt begrensd door de Goldberg-, Glockner- en Schobergruppe.

De warmere ligging van het Oberes Mölltal aan de zuidzijde van de Tauern is gunstig voor de rijkdom aan plantensoorten op de bergweiden aan de zonnekant van het dal.

Om 18.00 uur zijn we weer terug in onze woning, waar we dit keer zelf koken.
Het weerbericht belooft weinig goeds voor de komende dagen. We zien wel wat het wordt.
De Grossglockner hebben we in ieder geval gezien en is zeer de moeite waard!

Vorige pagina / Terug naar boven /Volgende pagina