Zaterdag 8 juli 2006

- Sterzing (Vipiteno) -

Gisteravond, toen we samen met Bo nog een wandeling door het dorp wilden maken, heb ik mij verstapt op de buitentrap van ons appartement en ben naar beneden gerold. Ik heb, achteraf gezien, héél veel geluk gehad, want ik ben met mijn hoofd en op mijn rug naar beneden gerold. Doordat de eerste trede een halve trede is, heb ik waarschijnlijk mijn enkel omgezwikt, waardoor ik met mijn schouder/bovenarm tegen de muur aan viel en met mijn scheenbeen over de stenen trappen ben geschuurd. Direct ontstond er een flinke bult onder mijn knie en had wat schaafwonden op enkel en arm. Het lopen ging vrij moeizaam. Ik voelde gelukkig dat er niks gebroken was. De hele nacht heb ik het been gekoeld met koude natte lappen. Toen ik vanmorgen opstond, was de bult nog wel aanwezig maar niet meer zo heel erg dik. Alleen ging het lopen vrij moeizaam. Vandaag dus een noodgedwongen rustdag.

De ochtend hebben we heerlijk relax in het appartement doorgebracht.
Mijn SMS doet het weer niet goed, het blijkt dat Marie-Louise me opnieuw een bericht heeft gestuurd.
Ze willen dinsdag op de Sellapas gaan wandelen naar de Emilio Comicihütte en vragen ons ook om mee te gaan.
Frans heeft ons ook al deze wandeling aangeraden.
Door de val weet ik nog niet of het zal lukken om mee te gaan, dus heb ik Marie-Louise op de hoogte gesteld van mijn ongelukkige val. Maandag laat ik haar weten of we mee gaan.
We zijn toch even naar Brixen gereden om in de nieuwe M-Preis onze boodschappen te halen.
Als ik eenmaal aan het lopen ben, gaat het allemaal wel.

We besluiten om toch na de lunch naar Sterzing (Vipiteno) te rijden om dit gezellige stadje te bekijken.
We hebben een kleine omweg gemaakt, via Mühlbach (Rio di Pusteria). Hier zou een Opelshow zijn, maar eenmaal bij de garage aangekomen bleek het erg tegen te vallen.
Je komt wel langs de Mühlbacher Klause, een oude vesting waarvan alleen nog maar enkele ruïnes overeind staan.
In het verleden heeft het gediend als tolhuis, als wegversperring en militair bolwerk.

Via de mooie B-weg zijn we daarna evenwijdig met de Brennerautobahn naar Sterzing gereden.
Je komt dan ook langs Franzenfeste (Fortezza). Deze plaats dankt zijn naam aan de grote vesting die de Oostenrijkse keizer Franz I liet bouwen. Het stuwmeer voorziet de stroom van de Brennerspoorlijn.

Bij Franzenfeste ligt de klimaatgrens tussen noord en zuid. Ten zuiden van deze plaats bevinden zich de tamme kastanjes,
de notenbomen en de wijngaarden in het landschapsbeeld.

Het weer heeft zich inmiddels ook weer hersteld en het warme zonnetje komt weer tevoorschijn.
Sterzing ligt in een breed bekken van het Eisacktal waarin het Ridnauntal (Val Ridanna)
en het Pfitscherstal (Val di Vizze) uitmonden.

© MeteoConsult

Het stadsbeeld van Sterzing getuigt volop van het rijke verleden, toen het stapelrecht had en dus een belangrijk handelscentrum was aan de Brennerweg. Bovendien bevonden zich in de omstreken ook zilver-, koper-, en zinkmijnen en grote leisteengroeven. In de 15e en 16e eeuw waren hier maar liefst 10.000 mijnwerkers werkzaam.

De Zwölferturm, het symbool van Sterzing is gebouwd tussen 1458 en 1472, Hier begint de oude buitenstad, ook wel “Neustadt” genaamd, met haar schilderachtige straten, die omzoomd worden door prachtige rijk versierde oude huizen met gekanteelde gevels en lange arcadegalerijen met winkels. De grens tussen het oude en het nieuwe stadsgedeelte ontstond na een grote brand in het jaar 1443 die de zuidelijke kern volledig in de as legde en een heropbouw noodzakelijk maakte. In 1867 brandde ook het rode koepeldak van de Zwölferturm af; het werd vervolgens door een stenen trappengevel vervangen.

Pal voor het stadhuis van Sterzing staat het standbeeld van Nepomuk. Dit monument herinnert aan Johannes von Nepomuk, de vicaris-generaal te Praag, die door koning Wenzel IV in de Moldou zou zijn gegooid, omdat hij weigerde een biechtgeheim te verklappen. Johannes von Nepomuk is de bekendste kerkheilige. Zo wordt hij in Sterzing ook in verband gebracht met noodweer en bedreiging voor water. Hij moest en moet de vaak buiten zijn oevers tredende Faller, een beek, en de Eisack bedwingen en Sterzing voor overstromingen behoeden.

Het stadhuis dat zich naast het monument bevindt, is een statig bouwwerk dat in 1468 als burgerhuis door de stad werd aangekocht. Het is een van de mooiste stadhuizen met pronkerkers in Tirol. Het werd tussen 1468 en 1473 gebouwd en is de blikvanger van het nieuwe stadsgedeelte van Sterzing. Binnenin zijn er talrijke bezienswaardigheden, niet in het laatst de raadszaal, een gotische theaterzaal die onder andere doet denken aan een van de beroemdste persoonlijkheden van Sterzing: Vigil Raber, die reeds in zijn tijd hoog aanzien genoot als toneelspeler, regisseur van wereldlijke en religieuze theaterstukken, kunstschilder en uitgever van toneelteksten. Zonder hem zou Sterzing niet de artistieke weerklank hebben die de stad momenteel nog in de theaterwereld heeft.

Op de binnenplaats van het stadhuis staat de Mithrassteen, een heel bijzondere culturele kostbaarheid. Hij werd evenwel niet in Sterzing zelf, maar in het iets zuidelijker gelegen plaatsje Mauls gevonden. Deze steen is in deze streek de voornaamste getuige van de verspreiding van de oriëntaalse Mithrascultus door de Romeinse garnizoenen die dus ook boven in het Eisacktal deze heidense god vereerden.

In Jöchelsthurn met de St.-Peter- en Paulkapel naast de Margarethakerk staat thans het plaatselijke mijnbouwmuseum. Het bouwmateriaal voor deze oude uitkijk is afkomstig van een oude stadstoren, waarmee in de 15de eeuw de bekende en rijke ondernemersfamilie Jöchl een imposant woonhuis liet bouwen.

Laatgotische fresco's en vooral rijk versierde houten plafonds uit deze tijd roepen beelden van de rijke hoogdagen van de stad nogmaals op. Sterzing kwam na de ondergang van de mijnbouw in de 16de eeuw in een periode van economische inactiviteit terecht; de Fuggerstad kon zich pas in de 20ste eeuw met het begin van het moderne toerisme weer herstellen en herwon aan belang.

Vorige pagina / Terug naar boven / Volgende pagina