Woensdag 12 juli 2006
- Dolomietenweg (Grande Strada delle Dolomiti) -
Doordat het opnieuw weer zeer warm is, hebben we niet zo heel goed geslapen.
We staan dan ook vroeg op en om half 8 sta ik in de kleine supermarkt om onze broodjes te halen.
Nadat ik ook afscheid heb genomen van de medewerkster in deze supermarkt zitten we om 8 uur aan ons ontbijt.
We doen nog een laatste inspectie in het appartement om te kijken of we niks vergeten zijn.
We nemen afscheid van enkele medebewoners die net op het punt staan om een rondwandeling om de Peitlerkofel te maken.
Mijn gedachten gaan direct naar Frans, Ans, Kees en Anita, die deze wandeling eergisteren gedaan hebben.
Deze wandeling is heel mooi, maar behoorlijk intensief. Frans en Ans zouden ons maandagavond nog bezocht hebben,
maar door deze extreme wandeling van ruim 7 uur, waren ze zo uitgeput dat een bezoekje aan ons,
hun helaas niet meer is gelukt.
Marialisa zwaait ons uit en met een laatste blik op de wijnvelden aan de overkant van het dal,
rijden we rond 9 uur opnieuw het Grödental in. Het blijft een prachtig dal met geweldige uitzichten op de Dolomieten.
 |
 |
We sturen een SMS-bericht naar het thuisfront om hen te laten weten dat we via de bergpassen naar Mallnitz rijden.
Zo kan mijn vader op de landkaart onze weg vervolgen!
Heel toevallig staat onze kilometerteller op 60.000! De temperatuur is al 22°C. Dat belooft wat voor de rest van de dag!
We hebben gelukkig voldoende gekoeld drinken mee.
We willen via de beroemde dolomietenweg, ook wel Grande Strada delle Dolomiti genoemd, naar Mallnitz rijden.
Dit is een technisch meesterwerk op het gebied van wegenbouw en behoort tevens tot de mooiste wegen van de Alpen.
Hij is in 1909 voor het verkeer geopend. Met name de afwisselende en indrukwekkende panorama’s wordt deze weg door geen andere overtroffen.
De officiële weg leidt over drie bergpassen: de Karerpas (Passo di Castalunga) op 1753 m hoogte,
de Pordoijoch (Passo di Pordoi) op 2239 m hoogte en de Falzaregopas (Passo di Falzarego) op 2105 m hoogte
en eindigt in Cortina d'Ampezzo. Het gemiddelde hellingspercentage is ongeveer 8%. Over het algemeen zijn deze passen het gehele jaar door te berijden, maar de Pordoipas en Falzaregopas kunnen bij hevige sneeuwval enkele dagen gesloten zijn.
De totale afstand is ongeveer 110 km.
Het nadeel van deze weg is dat deze door zeer veel toeristen wordt bereden, zowel met auto’s, campers,
caravan’s en bussen. Je kunt vrijwel niet inhalen.
Doordat we via het Grödental rijden, rijden we via de Sellajoch, waar ons gezichtsveld voortdurend wordt beheerst door de machtige Sellagroep aan de linker zijde en rechts de (Langkofel) Sasso Lungo.
Op de pas zelf, die tussen deze twee berggroepen in ligt is het uitzicht fascinerend.
 |
 |
Rond 10 uur krijgen we een SMS-berichtje van Frans; hij staat bij de kerk in Gufidaun en vraagt in welk appartement wij zitten… Frans en Ans willen ons uitzwaaien bij ons vertrek! We vinden het erg jammer dat we ons zijn misgelopen en snel stuur ik een bericht terug, dat we al onderweg zijn en geef hem alsnog de naam van ons appartement door.
We krijgen opnieuw een bericht terug dat ze ons een goede reis wensen!
Onze bedoeling was eigenlijk ook, om pas rond 10 uur te vertrekken en dit hadden we gisteren ook tegen Frans gezegd.
Maar door het warme weer, zijn we eerder vertrokken. Erg jammer!
Van oost naar west zie je de reusachtige Sellatorens, de Pordoipas tussen de Sass Poroi en de Sasso Becce,
de door een gletsjer bekroonde Marmolada verder weg in het zuiden, en daarnaast vlakbij (westelijk) de Sasso Lungo.
De afdaling loopt aan de zuidzijde vlak onder de indrukwekkende Sellatorens, de Piz Ciavaces, de Sass Pordoi en de Piccolo Pordoi langs, en bereikt bij Alpe Roa tenslotte de Dolomietenweg.
Via Pecol vervolgen we de weg opnieuw met haarspeldbochten omhoog naar de Pordoipas (Passo Pordoi).
Deze pas, met zijn 2239m, is hiermee tevens de hoogste pas in de Dolomieten. In het westen zien we de Catinaccio (Rozengarten) aan de horizon, voor ons de Sasso Piatto (Plattkofel), in het zuiden steekt achter de Albergo Savoia de Marmolada met zijn gletsjer de kop op.
 |
 |
Hier stoppen we even om naar de grote kabelbaan te kijken die naar de Sass Pordoi gaat.
Vanuit deze pas dalen we opnieuw via haarspeldbochten af naar Arabba in het Val Livinallongo.
 |
 |
Even verderop zien we de monumentale noordwand van de Monte Civetta. Door een bosrijke omgeving rijden we verder naar Pieve di Livinallonge, wat op een helling boven de Cordovelebeek ligt.
 |
 |
Hier nemen we de afslag naar de Falzaregopas.
 |
 |
 |
 |
De weg stijgt flink en op de pashoogte op 2105 meter boven de zeespiegel, genieten we opnieuw van een fantastisch uitzicht.
 |
 |
Deze pas ligt tussen de Monte Averau (rechts) en de Monte Lagozuoi (links).
We zien zowaar bergbeklimmers die net zijn aangekomen, boven op de top van de berg.
 |
 |
Ook bevind zich hier een klein openluchtmuseum, het Museo della Grande Guerra Sul Piccolo Lagazuoi.
In de Eerste Wereldoorlog (1915-1918) is hier namelijk hevig gevochten.
Gereconstrueerde gangen en de bergpaadjes geven hier een indringend beeld van.
Helaas heb ik niet mijn goede wandelschoenen aan, zodat ik alleen bij het gedenkteken blijf staan.
 |
|
|
 |
Vanaf deze pas heb je opnieuw een fantastisch uitzicht op de Marmolada, met zijn 3342 meter hoogte,
de hoogste berg van de Dolomieten.
Ook de bergwereld van Cortina in het oosten is goed zichtbaar. Rechts zien we de Averau en het "slechte gebit"
van de Cinque Torri, vijf schotse en scheve tanden en kiezen.
 |
 |
De afdaling richting Cortina is opnieuw bijzonder mooi; Voor ons zien we de Monte Cristallo en de Sorapis.
Na vele bochten bereiken we Cortina d'Ampezzo, waar de eigenlijke Dolomietenweg eindigd.
 |
 |
We worden dwars door Cortina gestuurd en rijden via het Höhlensteintal (Val di Landro) richting Toblach (Dobbiacco).
 |
 |
 |
 |
We maken een stop bij de prachtige Dürrensee (Lago di Landro), waar we onze meegenomen broodjes opeten.
 |
|
Na een kleine wandeling langs het meer en een allerlaatste blik op de fascinerende Drei Zinnen,
rijden we verder richting het Pustertal om daar de grens te passeren naar Oostenrijk.
 |
 |
In Oostenrijk zelf merken we al gelijk dat de drukte op de weg een heel stuk minder is.
De Italianen vonden we soms erg opdringerig rijden en dat is hier totaal niet!
Rond 15.00 uur rijden we op de 8 km lange slingerweg richting Mallnitz, waar het zonnetje schijnt met een heerlijke temperatuur van 21°C.
De hele afstand is ongeveer 238 km, waar we dan 6 uur over hebben gereden!
Mevr.Melcher verwelkomt ons opnieuw hartelijk.
Ieder jaar lijkt het wel alsof we thuis komen! Een heerlijk gevoel.
Via e-mail wisten we al dat we dit jaar een groter appartement zouden krijgen, en inderdaad..........
we mogen in het appartement op de begane grond; waar we de beschikking hebben over een grote keuken,
een woonkamer en 2 slaapkamer. Uiteraard natuurlijk ook een bad/douche met wc! Wat een ruimte!
 |
|
Bart heeft de auto uitgeruimd en in de tussentijd heb ik wat aan de was gedaan, zodat deze in het zonnetje kan drogen.
We zien dat de Billa niet meer in het dorp zelf ligt, maar net buiten het dorp in een heel nieuw gebouw.
We doen wat boodschappen en genieten van de rust en de omgeving.
Tegen de avond neemt de bewolking wat toe en een fris regenbuitje valt naar beneden.
We besluiten om in Eggerhof te gaan eten. Bart neemt een heerlijke Wienerschnitsel met frietjes
en ik een kalkoenfilet overbakken met kaas. Mmmmmm…….
Na het eten maken we nog een wandeling door het dorp. Het koelt hier wel goed af na zonsondergang;
in tegenstelling tot Italië. We trekken ons zelfs een trui aan!
We zijn blij dat we toch wat warme kleding hebben meegenomen, en na eventjes tv te hebben gekeken
vallen we algauw in slaap.
