Vrijdag 5 augustus 2005
- De Drei Zinnen (Tre Cime di Lavaredo) -
Wandeling naar de Paternsattel
We staan vroeg op om vandaag naar de bekende Drei Zinnen te gaan. De zon staat al volop aan de strakblauwe hemel.
Al voor 8 uur zitten we in de auto richting Italië.
Via Lienz, door het Pustertal naar Sillian, waar we de grens passeren met Italië.
 |
 |
 |
We rijden verder naar Toblach (Dobbiaco) en daarna het Höllensteintal (Val di Landro) in.
Al gauw komen we langs de Toblacher See, ook wel Lago di Dobbiaco genoemd,
waarvan de temperatuur niet boven de 15°C uit komt. Het dal wordt soms zo nauw omsloten door de hoge wanden van de dolomieten dat het voor bewoning niet in aanmerking komt.
De bergen worden steeds mooier, de lucht is zo blauw als je maar wensen kan.
De temperatuur is nog wel laag, maar dat maakt niet zo veel uit.
 |
 |
En dan zien we ze voor ons.
De Drei Zinnen. Een prachtig gezicht.
We hoeven er volgens mij geen spijt van te krijgen dat we deze tocht hebben gemaakt.
Om half 11 hebben we onze wandelschoenen aan en zijn we klaar om aan de rondwandeling te beginnen.
Het is inderdaad een bezienswaardigheid, we zijn zeker niet de enige!
De Drei Zinnen (Tre Cime di Lavaredo) zijn opgebouwd uit prachtig gelaagd dolomietgesteente, dat grotendeels een donkere kleur heeft, maar ook enkele rood-geelgetinte vlakken toont. Scherp contrasteren deze rotspieken de lichtgekleurde, door verwering ontstane puinmassa’s aan hun voet. De middelste van de drie rotszuilen is tevens de grootste, de Grosse Zinne (Cima Grande), 2999 m. De namen van de andere toppen spreken voor zich, namelijk de Westliche Zinne (Cima Ovest), 2973 m, en de Kleine Zinne (Piccola Cima), 2856 m. Ze zijn alleen door geoefende alpinisten te beklimmen. |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Op de Kleine Zinne kun je inderdaad
Je zult maar deze hobby hebben….. |
 |
 |
Na ruim een uur komen we op de Paternsattel, aan waar je de Drei Zinnen in zijn geheel kon zien.
Hier staat een behoorlijke wind, de temperatuur is ondanks de wind toch redelijk.
 |
 |
We besluiten niet door te lopen maar dezelfde weg terug te wandelen.
We hebben geen wandelkaart van deze regio en de bewijzering vinden we niet geheel duidelijk.
Daarbij is onze conditie niet toereikend om de gehele rondwandeling te maken.
Op de terugweg komen we een soort politieagenten met paarden tegen.
Het zijn schitterende paarden en de politieagenten zijn ook erg fotogeniek! Zonder problemen poseren ze voor de camera.
 |
 |
We krijgen ontzettend veel reacties op de schoentjes van Bo. We zeggen al tegen elkaar: “Als we van iedereen een euro krijgen, die wijst of lacht om de schoentjes, dan krijgen we een hele vakantie gratis”.
Volgens mij hebben ze nog nooit een hond op schoentjes gezien!
Laat ze maar lachen; onze hond heeft in ieder geval geen last van zijn zooltjes en hij loopt er gemakkelijk op.
 |
 |
Hij geniet net als ons van de mooie omgeving.
Wat ons behoorlijk verbaasd is, dat er best veel mensen op “gewone” schoenen aan deze wandeling beginnen. En iedere Italiaan heeft z’n mobieltje aan z’n oor en is aan het bellen! |
 |
 |
Het meer op de achtergrond is het Lago St.Caterina, |
 |
 |
Nadat we terug naar onze auto waren gelopen en onze bergschoenen hadden uitgedaan, rijden we terug naar beneden langs het meer van Misurina, waar we nog een laatste blik op de Drei Zinnen kunnen werpen.
We rijden verder over de Passo Tre Crocci naar Cortina d’Ampezzo.
 |
 |
In Cortina d’Ampezzo zijn in 1956 de Olympische Winterspelen gehouden,
waarna deze stad een zeer bekende vakantieplaats werd. Zowel in de zomer als in de winter. Het heeft een uitstekend klimaat met bijzonder veel zon. Cortina is geheel op toeristen berekend. Het ligt lang uitgestrekt in het Valle d’Ampezzo, omringd door weiden en bosrijke hellingen, waarboven in een brede boog, karakteristieken dolomietentoppen zich verheffen. |
Cortina d’Ampezzo is wel Italiaanstalig, waardoor de communicatie niet vlekkeloos verloopt.
 |
 |
We drinken hier een heerlijke cappuccino en eten gebak erbij. We willen heel graag Südtiroler-Apfelstrudel eten,
maar deze is nog niet klaar. De ober kan niet zo goed Duits en wij al helemaal geen Italiaans,
dus wordt ik mee de keuken ingenomen om gebak uit te zoeken.
Hoe het gebak heet? Geen idee, het is in ieder geval erg lekker!
 |
 |
We rijden verder richting Schluderbach (Carbonin) en daarna richting Toblach (Dobbiaco)
waar we onderweg nog even bij de Dürrensee (Lago di Landro) stoppen.
 |
 |
 |
Dit is ook een van de mooist gelegen meren in de Dolomieten.
In het diepgroene water weerspiegelt de Monte Cristallo. Hier laten we Bo lekker achter een stok aanrennen.
Van hier uit heb je ook een prachtig beeld op de Drei Zinnen.
